Achter een gesloten deur ergens in een knus kantoorgebouw klonk iets heel anders dan telefoons en toetsenborden: de rijke, volle sound van onze blazerssectie vulde de ruimte alsof het de meest vanzelfsprekende plek ter wereld was.
Tussen de planten, speelgoedhoekjes en een verdwaalde knuffelschaap stonden onze blazers ontspannen opgesteld, alsof ze een mini-soulclub hadden geclaimd. Trompetten, trombones en saxofoon lagen klaar, standaards gevuld met bladmuziek, en tussendoor klonk gelach, korte riffs en improvisaties die meteen de toon zetten: dit is muziekplezier in zijn puurste vorm.
Er werd geconcentreerd gewerkt, maar altijd met die typische St. John’s Family-energie: warm, collegiaal en met een flinke dosis humor. Terwijl de één nog snel een cue aanwijst op een iPad, oefent de ander een lick die nét even anders moet. En zodra iedereen inzet, valt het samen als een puzzel die precies blijkt te passen.
De repetitie voelde als een voorproefje van wat er straks op het podium gaat gebeuren: een hechte sectie die elkaar feilloos aanvoelt en samen iets neerzet dat groter is dan de som der delen. Soul met een glimlach, precies zoals we het graag horen, spelen en delen.